Als januari een prelude was, dan begint nu het echte spelen !

Rond 1 februari vieren we Imbolc (in de buik), een Keltisch feest dat het begin van de lente aankondigt. De meesten zien Pasen als de start, immers dan zien we bloesem aan de bomen en lammetjes en kuikentjes in de wei. Je zou echter ook kunnen beredeneren dat de start niet bij geboorte, maar al in de buik (Imbolc) begint. Immers in het zaadje diep onder de grond is reeds al het potentieel aanwezig om te worden wat het in het klein al is. De bol is al de tulp, de eikel is al die eikenboom. Ze hoeven alleen nog te groeien.

De kaart het Universum representeert dat zaadje diep onder de grond met alles in zich om die boom te worden. Het Universum is het Heel-Al, alles in één en één in alles.

Een goed moment dus om een zaadje (een idee) van onszelf te planten en te laten groeien en bloeien. Maar hadden we dat niet al op 1 januari met onze goede voornemens gedaan? Toen schreef ik je al dat ik daar een idee bij had. Een idee dat nog te klein was om over te spreken, maar nu niet meer. Ik denk namelijk dat het maken van al die goede voornemens een prelude is, een voorbereiding op het echte werk. 

We maken namelijk voornemens om allerlei verschillende redenen, die niet altijd vanuit onszelf komen, maar juist vaak door onszelf te vergelijken met anderen. Alleen die voornemens die gebaseerd zijn op een intrinsieke drijfveer, dus iets dat jij écht zelf wilt, houden we vol. Daar moeten we even achter zien te komen. Samen met de uitdaging van de beren op de weg die je dan alsnog kan tegenkomen. En dan blijven alleen die zaadjes, of misschien wel slechts één hele mooie, over die werkelijk tot iets moois kan gaan groeien.

Dus heb jij voornemens laten varen? Prima! Is er eentje die blijft hangen en om aandacht vragen? Ga dan na waarom dat zo is. Aan welke innerlijke snaar wordt getrokken? En blijkt dat zaadje jouw eikenboom te zijn? Plant ‘m dan. Nu. Het is tijd om te groeien.