ik droomde dat de weegschaal op tilt ging !

Wat een bevalling zeg die goede voornemens! De eerste dagen kan ik goed op mijn dieet letten en heb ik de tijd en de ruimte om ook het sporten op te pakken. Echter de eerste werkdag staan de oliebollen en appelbeignets weer klaar, want ook met de collega’s moet het nieuwe jaar ingeluid worden. Of in mijn geval was er in de eerste werkweek van 2020 een afscheidsborrel (niet alleen hapjes, maar ook alcohol! twee kwaden in één 😉 ).

Ik weet niet hoe het bij jou is, maar ik heb dan altijd een innerlijke worsteling op zo’n moment. Aan de ene kant wil ik aan mijn voornemens vast houden. Aan de andere kant wil ik niet zo’n muts zijn die niet gezellig meedeelt in de feestvreugde. Zo ben ik simpelweg niet opgevoed. Over gezellig eten op een feestje, doe je niet moeilijk.

Dat laatste is een eigen oordeel. Wie zegt immers dat ik een muts ben wanneer ik die bitterbal weiger? Alleen ikzelf toch? Het is dan ook aan mij alleen om deze tweestrijd op te lossen. En daarvoor moet ik mijn daden (het vuur) en mijn emoties (het water) op één lijn zien te krijgen. En als gevoelsmens is het voor mij met name belangrijk dat gevoel zó te krijgen dat het mij dient in plaats van tegenwerkt (zoals bijvoorbeeld gebeurt bij emo-eten).

Bij NLP (neuro linguistisch programmeren) hebben we het dan over het pijn-plezier-principe. Er is een pijn die ik wil voorkomen, óf een plezier dat ik wil ervaren. Nu is pijn voorkomen vaak een sterkere drijfveer dan plezier ervaren. Ook al weten we dat sommige dingen beter voor ons zijn, toch veranderen we vaak pas wanneer iets belemmerend wordt. Ik ben daarop geen uitzondering. Natuurlijk voel ik mij veel beter wanneer ik gezond eet, sport en een aantal kilo’s lichter ben, maar het voorkomen dat ik als die ongezellige muts wordt gezien heeft tot nog toe vaak gewonnen. Ik moest op zoek naar een andere reden, een sterkere drijfveer en dat bleken in dit geval mijn man en kinderen te zijn.

Dit ontdekte ik tijdens de kerstvakantie, toen we tijdens ons verblijf in een vakantiepark dagelijks naar het zwembad gingen. Natuurlijk ging ik mee zwemmen. Ik vind het zelfs heel leuk om met mijn jongens in het water te spelen en alle glijbanen uit te proberen, alleen… In zo’n badpak is wel erg veel te zien… Wat ik niet persé wil laten zien of trots op ben… IK merkte dat ik vooral bezig was met hoe anderen naar mij zouden kijken en niet met genieten van mijn gezin. Die nacht droomde ik dat ik op de weegschaal ging staan en deze helemaal op tilt sloeg. ’s Morgens word ik wakker met de gedachte dat dit echt niet meer kan zo en ik besloot ter plekke het volgende:

  • Voortaan ga ik gewoon zwemmen en spelen met mijn jongens en me niet meer druk maken over wat anderen al dan niet denken. Die anderen kan ik namelijk toch niet beïnvloeden en de enige die er last heeft ben ik en daarmee mijn gezin.
  • Ik ga niet halsoverkop een of ander crashdieet en/of streng trainingsritme volgen om maar zo snel mogelijk aan een fantasiebeeld te voldoen. Als moeder van twee jonge kinderen heb ik al een behoorlijk actief leven. Ik ga starten met een paar eenvoudige aanpassingen in mijn leefstijl, zoals niet meer snacken na het avondeten en kijk hoe het daarna verder gaat.
  • Ik heb de spelletjes op mijn telefoon en tablet verwijderd. Dat heeft niet zo veel met mijn lijf in een badpak als wel met kwaliteit van leven te maken. Ik was op een bepaald moment zoveel aan het spelen, dat het voor niemand meer leuk was. En vooral toen in het spel de tekst “watch Austin live his wonderfull life” verscheen, ging er een lampje aan. “En mijn leven dan?” dacht ik, “Het werkelijke leven? Moet ik daar niet eigenlijk mijn energie in steken?”.

Bewust van welke pijn ik mijzelf én mijn gezin aandeed, ben ik met mijn goede voornemens direct van start gegaan. En toen kwam er dus een afscheidsborrel (met lekkere biertjes en pizza en bitterballen, mmm) en ik heb een gezellige avond gehad, met leuke gesprekken onder het genot van slechts drie spa rood. Natuurlijk vond ik het even spannend om niet mee te gaan in wat verwacht werd. Commentaar van anderen is voor mij een grizzleybeer op de weg. En natuurlijk kreeg ik ook een beetje commentaar te horen van collega’s. Maar dat was meteen ook voorbij en bleek uiteindelijk een knuffelbeertje te zijn. De verwachte pijn bleef uit en wat over bleef was plezier en trots.

In het Laatste Oordeel komen alle elementen samen om iets herboren te laten worden. Je drijfveren om iets voor elkaar te krijgen en je daden om het te realiseren. Vuur en Water creëren de stoom waardoor jouw machine in beweging komt. Hoe zuiverder en daarmee sterker jouw drijfveren zijn (en dat is alleen aan jou om te be-oordelen), hoe duidelijker jouw daden worden. En, zoals blijkt, hoe kleiner al die beren op de weg, die we vaak bij nieuwe ideeen en voornemens zien en voelen.

En dan is het niet langer een goed voornemen. Dan is het gewoon Goed.